بتـاب و رخ بـنـما که مُنـوّرُ الظُـلـماتی            فـدای اسـم شـریـفـت، مُفـرّجُ الکُـرُباتی

کدام لفظ تَواند که وصف خُلقِ تو گوید؟!            زبان زبون ز مدیحت، که ماورای لغاتی

زمین به یُمن تو روید، زمان ز شوق تو پوید            تو قطب عـالم امکان و منـشاء برکاتی

به خنده‌ای همه دل‌ها اسیر لطف تو گردد            فدای خُلقِ لطیفت، که مصطفی سکناتی

مسیر گردنِ گردنکـشان به تیغ تو افـتد            که ذوالفقار به کف داری و علی وَجناتی

در این تلاطم دوران، در این زمان‌ پریشان            تویی که مـایـۀ آرامـشی و اصل ثـباتی

بیا که تشنگی‌ام کُشت در کـشاکش دنیا            در این سیاهی عالم، فقط تو آب حیاتی

امیدِ وصل به سر دارم عاقبت که بیایی            "مضی الزمان و قلبی یقول: انّک آتی"